وقتی که شرکت ماشین‌سازی کره را در سال ۱۹۷۶ خریداری کردم، برای اولین بار از اهمیت بزرگ توسعه‌ی فناوری آگاه شدم. چون توسعه‌ی فناوری میزان موفقیت شرکت را تعیین می‌کرد.

وقتی که شرکت ماشین‌سازی کره را در سال ۱۹۷۶ خریداری کردم، برای اولین بار از اهمیت بزرگ توسعه‌ی فناوری آگاه شدم. چون توسعه‌ی فناوری میزان موفقیت شرکت را تعیین می‌کرد. تصمیم گرفتم افرادی را به شرکت «مان» در آلمان بفرستم تا آموزش فنی ببینند. در دوو، از قبل توافقنامه‌ی فنی با شرکت مان داشتیم. بنابراین، ۱۲ مدیر و معاون انتخاب کردم تا آموزش خارج از کشور را طی کنند. این ۱۲ نفر همگی دانش‌آموخته‌ی رشته‌های مهندسی بودند.
هر چند مقاومت‌هایی در این مورد وجود داشت، مخصوصاً از جانب آن‌هایی که مسئول بخش تولید بودند. آن‌ها احساس می‌کردند که از دست دادن ۱۲ نفر از پرسنل کلیدی به طور جدی به تولید لطمه می‌زد. البته اینان صادقانه نگران شرکت بودند. اما من حس می‌کردم که ضرورت داشت به جای اولویت‌های کوتاه‌مدت به منافع شرکت در درازمدت فکر کنم. حس می‌کردم که بدون توسعه‌ی فناوری، نمی‌توانیم در آینده سکان هدایت کشتی را در اختیار داشته باشیم؛ بنابراین، مخالفان را متقاعد کردم که محرومیت‌های کوتاه‌مدت، در واقع، سرمایه‌گذاری ما برای رشد درازمدت است.
وقتی که ۱۲ مهندس مذکور پس از یک سال از آلمان مراجعت کردند، پرسنل بخش تولید متوجه شدند که حق با من بوده است. آن تکنولوژی که مهندسان در عرض یک سال آموخته بودند، حداقل در ۵ سال بعد، استانداردهای ما را ارتقا داد.
از همه مهمتر، باید آینده‌نگر بود. مردمی که همیشه به گذشته چسبیده‌اند و همواره می‌گویند که: «قدیما همیشه ما...»، گذشته چشم آن‌ها را کور کرده و نمی‌توانند آینده را ببینند. به گذشته چسبیدن و به آسایش وضع موجود راضی بودن، شما را از دیدن آینده محروم می‌سازد.

کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه